Effe ’n straotje um

Het nieuwe jaar ligt vol uitdagingen voor ons om kansen ruimte te geven om te groeien. Zodra de donkere dagen van vóór kerst wijken voor een waterig zonnetje, neem ik onze Max mee voor een wandeling. Zijn pootjes stappen dapper op drijfnatte of besneeuwde grond, zijn wollige vacht beschermt hem tegen gure wind. 

Op geringe afstand kwam een man aan met een aangelijnd hondje. Het dier leek iets op zijn koppie te hebben. Toen we elkaar passeerden, zag ik dat het knalroze oorwarmers waren. Mijn ingehouden schaterlach werd met een boze blik beantwoord. 

“Ofergehouwe aon die fijne juirwisseling. Gehoorschaode, ken ik u segge. Mè dank aon ’t uutgaonspubliek die ’n week feur Oudjaar ’n seurt cobrao ien mien tuin liet ontploffe. Fan ’n wegwaoiend blaodje blaft mien lief keffertje nou al”, klaagde het baasje. “Het jullie hond d’r oek soen last fan gehad?” Onze Max was erg onrustig geweest in de dagen voor de jaarwisseling. Wennen deden de onverwachte knallen niet. Max had zich echter kranig gedragen.

De man wilde kennelijk meer kwijt. “Niet te lang nuirdenke. Erfuiring telt. Die mô je aongriepe. Treusele het mien noit gehollepe. Aonpakke! Lang bliefe staon emmere onder ‘n boom um duir ‘n kat uut te kieke, werrekt nie. Je mot d’r ien klimme met ‘n bessem. Je mot je laote sien en laote heure dà je d’r bint. Anders lope se ofer je hin en oek wir trug…. En duirfeur bin ik nie ien de wieg geleid.”

Ik begon me af te vragen, waarvoor hij dan wel in de wieg was gelegd. Daar hoorde in ieder geval bij te laten merken dat hij toehoorders nodig had om zijn bijzondere gedachten aan kwijt te kunnen. 

“Ik hou fan het lefe en dà is bewege. De goeje dinger bij mekuir scherrele en duirfan geniete. Dà mot je toch laote sien én heure aon uirdige minse um je hin. Want die sien d’r gelukkig oek.” 

Hij nam zijn hondje in zijn armen. “Letst see iemand, dà’k dominee had motte wurde.” Vond ik nog niet zo’n slecht idee. “Ik mot nou nuir huus. Mien frouw haokt beenwerremers feur Tersan. Lup ik nie soe feur gek…”