Umdenke

De vrouw, die met een krabbertje, een stoffer en blik diep voorover gebogen haar stoep aan het vegen was, herkende ik niet meteen. Toen ze opkeek en breed lachte, bleek ze een vage bekende. “Doch je dà’k hier feur jou deur ’t stof ging soms?” grapte ze gevat. ”Se noeme mien oek wel Truus de mier. Ken je mien effe optaokele? Ik mot nog muir ’n klein stukske.” 

Ik hees haar voorzichtig omhoog zodat zij zich met enige moeite op het lage muurtje kon laten zakken. “Dà git nie mir so soepel, muir ik mag nie klaoge al duu ik dà graog, as dà wà oplefert. Ze bood mij haar stoffer en blik aan die ik woordeloos weigerde. “Umdenke, noem ik dà. Je swakke plekke gebruke um wà gedaon te kriege. En het lefe mot je fiere mè mekuir”, vulde zij ferm aan. Dat had ze veel te lang alleen geroepen, maar niet gedaan. “Was ’n foutje fan dese Truus,” bekende ze lachend omhoog kijkend. “Nou bin ik binnekurt juirig en wil wir ‘s ’n ouwerwets feesje gefe. Bietje as froeger. Gewoon leuk onder mekuir. Komme ’n hoop ouwe bekende. Fieftig he’k d’r uutgenodigd.” Ze zag mijn verbaasde blik naar het huis waarvoor we stonden. “Nie hier, heur. Duir woon ik feulste klein feur.” 

Ze had via vrienden voor een prikkie de kantine van een volkstuintjes-vereniging kunnen huren buiten de stad. “Hà’k mè friende geregeld dà se komme fersiere. Oek gesurgd dà de gaste net as froeger mè ’n speurtoch as route-beschriefing duir nuirtoe konde rije. Soefeul feurpret mè mekuir! Heurde ik toefallig dà hullie liedjes hadde gemaokt ofer mien.” Een vette knipoog volgde. “Geheimhouwe dà’k niks mag wete, dà hebbe se faok geprebeerd… Muir je kent mien.” Ze schudde zelfverzekerd haar krullen.

Teleurgesteld keek ze omhoog. “Kreeg ik gistere ’n brief dà se nie mir magge ferhure aon frimde. En mè sien alle gauw lid wurde feur ’n puir weke, duir trapte se nie ien.” Ze legde het harkje neer. “Nou is mien tuin welk folluks muir nie groot genoeg; dà sie je wel.” Ze zuchtte hoopvol. “Muir die fan jou ….?” Even was ze stil. “Mien ouwe hardrockband kumt oek.” Mijn muziekgenre was haar kennelijk ontgaan.