Afbeelding
Foto:
Krulletje van Leo van Stijn

Da’s sterk!

Algemeen

Voor speciale afdrukken van oude foto’s voor onze dierbare vrienden wist ik de juiste weg naar de oude gerenommeerde fotograaf in het centrum, Grijpink, vlak bij het stadhuis. Op de Burchtstraat hoorde ik een lachende vrouwenstem roepen: “Da’s sterk! Duir lupt ie!” 

Het Nimweegs bleek niet per ongeluk mijn aandacht te trekken. Het uitbundige “Hier!!” kwam van de overzijde, waar twee enthousiast zwaaiende dames stil stonden. Ze maakten duidelijk, dat ik naar hen toe moest komen. Ik kreeg even tijd, doordat een stadsbus gelukkig erg langzaam het oogcontact verdrong. Ze zagen mijn verwarring en kwamen blij lachend naar mij toe. “Ik bin Willy. Je ken mien wel.” Ik had geen idee. “Ik kwam altied bij ’t SoapThejaoter.” 

Na deze korte introductie zongen de dames spontaan: “Erremoei troef, erremoei troef, oek al klaoge we herder en herder. Erremeoei troef, erremoie troef, muir ’t lefe git ferder en ferder. Dà’s toch fan jou?” De armoede niet, het nummer wel. “Wij komme faok ien de stad, muir jou sien we nog nooit hier tege gekomme. Muir fandaog is ’t prijs. Elly hier liep ik oek al tege huir lijf toen ik mè mien Jan bij ’t Goed was.” 

Ze liet een leuke schoudertas zien bedrukt met wilde dieren. “Eurootje meneer Stijn. Elly see oek dà’k die nie kon laote ligge. Sag ik nog ‘n grotere tas me heul feel fakjes feur vijf euro. Wou ik wel kope feur de fekansie. D’r mot bij mien gewoon feul ien kenne. Vond Jan hum te duur. We gaon nuir Saomos. Sien hillemaol feliefd op Griekeland. Lekker oll inkloesif. Nou gao ik mè Elly trug um die tas te haole. Ken wel ’n hallef buffet ien, toch El?” 

Er hing een geplande vraag in de lucht. “Sou jij messchien mè ons tweetje op de foto wille bij Grijpink? Kenne we mooi bleguire as we tuus komme. Dan wurt die extrao tas mien wel fegefe.” 

Loop eens langs bij foto Grijpink. Als ik pech heb, hangen ik daar met hen in de etalage.