Memmerie Leen

Familiereünies vullen traditiegetrouw met Pinksteren campings en vakantieparken. Om er even tussenuit te zijn, besloten we een chaletje te huren op een camping in de omgeving van Nijmegen. Het weer was prima. Schoon sanitair en een keurige afwasruimte maakte het plaatje compleet. 

Terwijl ik bestek, borden, bekers en pannetjes met bekend lawaai probeerde als nieuw te laten stralen, kwam Elly binnen. Wij hadden haar en haar man Henk van der Weerden al eerder gesproken. Ze gingen vanaf hier beginnen aan een Sentimental Journey. 

“Mien man het fersonne dà we oferal wir ’s langs gaon um bofe te haole wà de moeite weert was.” Ze had het enthousiast verteld. Nu stonden haar ogen angstig gespannen. “Se sien de daomes aon het schoonmaoke. Mag ik duir nie mir ien. En Henk het de kerrefen al aongehaokt. Dan mot ik altied kieke of de lichte ’t duun.” Dat was duidelijk nu niet haar probleem. “Mag ik hier mien smuleke effe opmaoke, jong? Mien huire feune, gebitje poetse en de lipkes stifte. Maokt mien ‘n jonger, seet Henk.” 

Elegant poseerde ze tegen een deurstijl. Voor haar 95 jaar was ze modieus gekleed en zeker voor het komende kampeer-avontuur. “Gister hebbe we de kiendere hier gehad en d’r ’n feesje fan gemaokt.” Er gleed weer wat rust over haar verweerde wangen. “We gaon fandaog beginne aon onse Toer Down Memmeryleen. Erst nuir Duitsland ofer de Romantische Strasse.” Want de vijftien jaar jongere Henk bleek nog een echte adonis. “Duir kenne mooie herinneringe wir komme opburrele. Dan nuir Itaolieje.” Haar ondeugende blauwe ogen glommen van voorpret. “Hij wil nog ’n keer skinny dippe ien ’t Gardameer. De ouwe gek. Die kerrepers sien ondertusse ien die puir juir fast feul groterder gegroeid. Straks raokt ‘ie sien saokie nog kwiet.” Ik probeerde niet te grijnzen.

“Stao ik hier muir te kletse. Henk ken goed al sitte wachte ien de auto, want we motte oek nog deur nuir de Franse Allepe. En duir is ‘t koud. Nou hè’k wel ‘n spannende bekinie, muir gin moenboets feur deurbij. En je mot toch wà duun um aontrekkeluk te bliefe, nie dan?”

Liekt me trouwes oek wà feur jou en je frouw!” Ik vond memory toch al nooit een leuk spel.