Twee buskes gladiole

Na een bruisende en fantastische periode is onze wereldberoemde stad weer rustig met twee benen op de eeuwenoude grond geland. We hebben geweldig reclame kunnen maken voor Nijmegen. Mensen uit alle windstreken zullen prachtige verhalen gaan vertellen over dit bijzondere stukje van Nederland. De meeste zal ik nooit horen, andere beslist vergeten, maar sommige, heel persoonlijke zeker onthouden. 

Dit jaar heb ik me weinig in de propvolle stad laten zien, maar wel volop van het vertrouwde Vierdaagse lawaai mogen genieten. Zoals alle voorgaande jaren was het parkeerprobleem weer ongekend groot. Ook onze straat stond alle dagen stampend vol. Het luidruchtig indrinken door groepjes jongelui leek vertienvoudigd. De kofferbakken van hun auto’s bleken soms goed voorziene bars.

“Woon jij hier? Dan woont je nie gek.” Een gebronsde stem kwam uit een vergelijkbaar voorkomen. “Mô je fanaofond nog ergend nuirtoe? Anders ken ik mijn oto wel feur jouw oprijlao sette, toch?! Je mot mekuir wà gunne”, merkte hij op met draaiende motor. Ik verzekerde hem dat hem dat een vette betattering zou opleveren. Bureau Handhaving was al gesignaleerd. Voor onze eigen bescheiden oprit parkeren heeft ons zelfs al eens onnodig geld gekost.

“Jammer, heur. Ik hà giestere soen mooie halloesienerende erfuiring; die wil ik fanaofond wel wir!” Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. “Ik sie je denke, dà sal wel ‘n goeie burrel gewist sien. Nee, heur. Ik bin altied de BOB. Mien soon Lucas hà ‘k mè sien friende ien de stad gedropt. Je gunt soen kiend een frije aofond. Bin ik eiges wà kennisse op gaon suke op de Kaoi. Bere-gesellig netureluk. Kwam ik tege de murrege tuus, laoge d’r drie frouwe ien mien bed en Lucas aopesat ien sien eige mendje.” Ik kon de verbazing nog van zijn gezicht aflezen.

“Nou hè ‘k mien mooiste laokes op ’t bed geleit, roseblaodjes duir oferhin gedraopeerd en op de nachkasjes aon beide kante ’n buske gladiole. Je mot mekuir wà gunne ien ’t lefe, nie wuir.”

Op dat moment liep een stoere, bodybuildende medewerker van Bureau Handhaving voorbij. Met een vette knipoog wenste hij ons ‘Goedenavond’. Misschien had hij wel de gunfactor.