Mauweritus

In een apotheek in de stad kon ik een bestelling ophalen. Bij mijn binnenkomst trof ik een goed gevulde ruimte waar gelukkig nog een lege stoel op mij stond te wachten tussen de waterige kinderoogjes, niezende neuzen en blaffende monden. 

Ik twijfelde of ik mijn jas over mij heen zou trekken tegen rondzwierende virussen en bacteriën. Uit de slijterij aan de overkant stapte een kleine stevige man met een in vloeipapier gewikkelde fles onder zijn arm. Hij stak resoluut de straat over naar de apotheek. Met “Goeie murrege allemaol”, kwam hij luidruchtig binnen. ”Oek nie geslaope fannach?”

Niemand reageerde, alleen een kindje begon te huilen. Zich verontschuldigend schoof hij langs de zwijgende stumpers. Voor mij bleef hij staan en bestudeerde glimlachend de slijterij aan de overkant. “Een sloekske mot magge”, overuigde hij zichzelf. “Niks ferraoie, heur.” Hij opende de fles en liet een stevige slok in zijn mond verdwijnen. Knikte tevreden en ook een tweede en derde flinke teug kregen zijn goedkeuring. “Aonbieding”, wees hij naar de winkel, veegde met zijn mouw de flesopening af en bood de fles aan. Ik bedankte. “Wuir hè jij last fan? Laot oek muir. Ik sie ’t al: fan mien.”

Een vrouw, verborgen achter papieren zakdoekjes passeerde ons met drie flesjes hoestsiroop. ”Ik mot oek soeiets haole feur mien frouw. Helpt oek nie. Se mankeert muir één ding: mauweritus.” Hij had er mee leren leven, zolang hij zijn natje en droogje maar op tijd kon innemen. “Se leit nou met iets grieperigs ien bed. Ruukt niks, pruuft niks. Di mot ik nou haole.” Hij toonde een papiertje met een moeilijke naam erop. “Het stinkt, is nie weg te slikke en werkt nie. Die blieft nog wel ’n week siek.” Hij streelde de fles. “Ken ik ondertusse mien eige medicijn slikke.”

Een harde klap trok onze aandacht. Het reclamebord was omgewaaid. Toen de slijter het rechtop zette, lazen we dat de aanbieding nog maar één dag geldig was.
“Dà drankje kumt murrege wel. Die aonbieding mag ik nie laote lope.” Lichtelijk minder stabiel dan hij binnenkwam, schoof hij naar de deur. Een mens krijgt nogal wat te slikken.