Een uirdig begin

In de stad zou ik een bestelde aankoop ophalen bij een kledingzaak. In de winkel liep ik recht naar het rek waar die broek nog hing. “Die massel kumt mien nou nooit ’s ofer de buuk huppele”, mopperde een man bij een pilaar. Ik bekeek zijn forse omvang. Hij zag het. “Toch is d’r al ’n hoop af, heur.” 

Hij gespte zijn riem los en plantte twee duimen tussen de broek en de buik. Ik maakte hem complimenten. “Ik duu ’t feur Greet.” Hij had een nieuwe vriendin, die van de Spaanse zon hield. “Lekker stuk, lekker bruun, lekker blond.” Hij mocht mee met haar. “Nuir ’t naoktstrand. Allenig 20 kilo lichter.” Hij had daar afvallen wel voor over. “Nou hè’k ’n swaoger, so maoger as ’n lat. Die is vegetuiriër.” Hij probeerde even een onprettige gedachte te verjagen. “Gin fleis, gin fet, gin caffetuiriao. Wà hou je dan nog ofer ien je lefe?” Hij haalde een worteltje uit zijn broekzak. “Ditte en Greetje.” Hij nam een hap en bekeek zich in een spiegel. Hij keek gematigd blij. Zijn broeken zakten al af, wat hij kon tegenhouden met bretels. Zijn biljartmaatjes trokken daaraan en lieten die keihard op zijn rug klappen als gratis massage. Zijn broek was al eens afgezakt in een drukke winkelstraat, waardoor hij struikelde. 

Vegetarisch eten viel mee, maar hij miste het stukje vlees. “Soen kerbenaodje met sju en ’n puir speklepkes…” Hij slikte die herinnering weg. Er kwam geen vlees meer in huis. Ik meende een snik te horen. Hij snoot langdurig zijn neus en veegde langs zijn mondhoeken. “Toch git ’t wel. Allenig die hond.” Ik begreep die wending niet. Wandelen met het dier, rennen desnoods. Maar het beestje was de laatste tijd steeds meer op het baasje gaan lijken en wilde niet verder meer dan het veldje voor de deur. De hond moest ook aan een vermageringskuur geloven. “Muir ik krieg huir nie aon ’t gras frete. Wurtels gaon d’r oek nie fan feure ien. Fan brukskes raokt se aon de schijt. Dus kriegt dà beestje wir blikjes mè hele stukskes fleis d’r ien….” Hij watertandde. De Costa Brava is nog ’n eind weg!