Mes, scheer en haomer

Met de auto naar de stad blijft een uitdaging. Toch vond ik dichtbij de Lindenberg een plekje. Het was erg rustig op het eind van deze morgen, waardoor ik alle tijd kreeg om rond te kijken. De vernieuwing van de binnenstad had hier de oude tijd verdreven. Bijna alle kenmerken van de oude gebouwen waren verdwenen. 

Uit de parkeergarage achter de winkels van de Burchtstraat kwam een druk pratend, opvallend stelletje naar buiten. Hij was een flinke kop groter dan de jonge vrouw, die naast hem liep. Ze had een hoedje op met een grote veer, die heftig meebewoog met haar gebaren. Hij keek stoïcijns voor zich uit. ”Nou, dan nie!”, kon ik duidelijk horen, toen ze dichterbij waren. Ik stapte uit en vroeg: “Problemen in de garage?”

“We sien net hier ien de stad nuir ’n begraofenis gewist fan ome Jan.” Ik condoleerde hen. “Zo te zien heb je nu problemen met je man”, grapte ik. “Gelukkig is di nie mien man. Dan was ik al lang gescheje gewist”, flapte ze eruit. ”Di is mien bruur. Het git al juire fenijnig tege mekuir ien.” De samengeknepen lippen gaven de spanning in de familie duidelijk weer. “Het git ofer de errefenis. Hij was allenig, want mien tante was al eerder gesturrefe. Was oek ’n ruire man en ’n butebeente. Mien moeder is sien enigste suster. Se het oek de begraofenis al geregeld.”

De broer had geen enkele keer getoond, dat hij haar verslag wilde onderbreken. Hij knikte wel steeds om haar venijnige betoog te bevestigen. ”Nou nuir de koffie ien de Liendeberg. We hebbe effe de keek uut de waoge gehaold, want dà kon d’r nie mir af.” De verpakking beloofde niet veel goeds over de inhoud.

“We hebbe gin idee hoe de bij mekuir gebrachte famielje git reaogere op de errefenis. A’k kiek nuir fandaog, dan maok ik mien weinig surrege. Dan nimt ons moeder ‘t mes, de scheer en de haomer wel ien d’r hand.” Resoluut pakte ze haar broer bij zijn arm. “Fijn dà je effe wou luustere”, lachte ze bijna. ”Kom op, bruurke, di gaon wij nou saome effe regele.” Helemaal overtuigd van een goede afloop was ik niet…