Alles ken kepot

Toen ik bij de glasbak een krat lege flessen uit de kofferbak haalde, stopte een vriendelijke fietser naast mij met zijn portie. “Opgeruumd steet netjes, see mien moeder altied. Dà hè jij oek goed onthouwe so te sien, Leo,” lachte de man. Alsof hij afscheid nam van een dierbare kleinood, liet hij heel rustig fles voor fles in de container verdwijnen. Ik kreeg zo even de tijd om na te denken wie die spontane wegwerper kon zijn. 

“Jij kumt net te laot feur mien feesje. Afgelope week hà je mien tege ’t lief motte lope. Hà’k je uutgenodigd, toen al di lege grei nog fol sat. D’r is niks gesneufeld en alles wà‘k had iengeslaoge, is mè feul lol en lawaoi goed terecht gekomme.” Hij straalde weer van recente herinneringen. “Muir oek de echt ferfelende dinger sien we nie fergete, heur.” 

Een korte stilte maakte zijn verslag ontroerend. De lege fietstas zette hij met een diepe zucht neer. “Ik mos naomeluk so nodig met mien stomme kop wir tege ’n nije relaosie aonlope, toen die ouwe amper de deur uut was. Je sou denke: ‘n gewuirschuwd mins…. Hà’k kenne wete: allenig sien was nooit mien sterke kant.” 

Hij had zich stellig voorgenomen niet meer in de oude verleiding te komen en had aansluiting gevonden bij een enthousiaste vriendengroep. “Die hebbe mien mè kernefal toch aon ’n aperte relaosie gehollepe. Duir liep ik tegen ’n knappe aop aon, die op suuk was nuir ’n klimboom. Hè’k mien eige aongeboje. We hebbe drie maonde mè feul oerwoudgeluide gespurt en geklomme. Toen kwam huir faste friend terug fan ’t booreiland. Had se niks ofer ferteld. Was ’n grote sterke kerel, met hande as koleschuppe en soen burstkas. Hè’k mien aopke muir laote gaon um eiges heel te bliefe.”

Hij keek op zijn horloge en schrok. “Wuirum stuurde jij mien nou nie geliek weg! Lolita steet fast mè de bodschappe al aon de oferkant te wachte. Ik fuul de bui al aonkomme.” Hij gooide zijn tweede, nog volle fietstas voor mijn voeten. “Mag je houwe. Ken je fast nog ‘n leuk Nimweegs ferhaoltje ofer maoke.”