Noit nie haoste

Toen ik mijn auto afsloot, omdat alle boodschappen binnen op het aanrecht stonden, tikte onverwacht een oudere man, die haarloos door het leven slenterde, mij op mijn schouder. Met een hand in de zak van een sombere jas had hij mijn gesjouw bekeken. 

“Hè je alles wir binne?”, klonk het bezorgd. “Dà duu je himmaol fekeert. Dà mô je ‘n ander laote duun.” Hij glimlachte erbij. ”Juirelang eiges lope sjouwe feur ‘n baos. Toen kende ik dà gezegde oek wel, muir doch jij dà’k d’r toen wà fan geleerd had?” Hij begon aan een opsomming van werkgevers die gebruik van hem hadden gemaakt. “Tegesweurdig sou je gin gebruuk, muir misbruuk segge. Dà hebbe we wel geleerd. Muir à’k je ken hellepe, mô je dà muir segge, heur.” 

Hij ging op het tuinmuurtje zitten en haalde een pakje shag tevoorschijn. “Beswuir dà’k rook?”, vroeg hij met een grijns. “Het is wel ien de butenluch, muir ik doch, lao ik ’t oek ’s apert duun en aon ’n ander denke wuir ik dichtbij staoi.” Hij haalde zijn grijze wenkbrauwen op, waardoor de rimpels in zijn voorhoofd een deel van zijn kale schedel vulden. Een trage vrachtwagen schoof langzaam voorbij, toen hij juist diep inhaleerde en voldaan traag uitblies. “Die blaost hier nou meer rook uut dan tien pekskes sjek. Je mot feur alles de tied neme en d’r effe bij gaon sitte. Ik wit oek wel dà roke nie goed is, muir dà mô je afwege tege mekuir, seg ik altied muir. We motte lere nie te haoste, muir alle tied te neme um te geniete fan de mooie dinger um ons hin.” Hij liet duidelijk merken daarmee bezig te zijn.

“Ik bin nou onderweg nuir de fisboer op de mert. Een puir lekkerbekskes haole. Ik duu graog botschappe ien de stad sins ik duir nie mir alle daoge hin mot um te werke feur ‘n baos. Ik kom duir altied wel een bekende tege of ‘n ander gesellig mins.” Toen ik veel later binnenkwam, lag een mooi stuk kabeljauw te ontdooien op het aanrecht. Ik wist het zeker: de vis wordt duur betaald…