Uutblaose

Bij de Lindenberg hoorde ik verrassend vrolijke live-blaasmuziek uit het gebouw komen. “Die blaosers motte nog ’n bietje oefene so te heure”, klonk het duidelijk vlakbij mij met een lach.

“Wis jij dà’k froeger oek geblaose heb?” Ik wist dat niet. “Ien ’n hermenie. Schuuftrompet. Mooie tied is dà gewist. Saome mesiek maoke feur luusterende minse. Duir ken jij wel fan meepraote toch?” 

Hij doelde op uitvoeringen langgeleden, vooral op zondagen in de stadsparken. In zo’n fraaie ouderwetse muziektent. Ik weet, dat die ooit jarenlang hebben plaatsgevonden, ook in onze parken. Hij vertelde graag, dat hij jarenlang gespeeld had in een lopend blaasorkest. “Dà fiel um de doje dood nog nie mee ken ik je fersekere. Dà was ‘n kriem, heur. Lope en blaose tegeliek. Dà kreeg ik d’r bij mien nie ien. Hà’k oek nog ’s de pech, da’k ’n telgange bin. Schupte ik mien feurloper altied de schoene uut. Ik bin heel wà kere gelaoserd midde ien een optocht.” Hij zag het weer voor zich en kon een lach niet verbergen.

Het onzichtbare orkest was kennelijk uitgespeeld, want het geluid van de stad vroeg weer om aandacht. “Toch hè’k altied feul plesier gehad bij de herremenie. Muir lope en tegeliek blaose he’k nooit onder de knie gekrege. Ik heb wà klappe uutgedeeld met de schuuf. Muir oek ’n hoop opgelope.“ Hij liet zijn gaaf gebit zien. “Liekt heel wà, hè; muir d’r is d’r gin ene mir fan mien eige. Dertig juir geleje sneufelde de erste. Met de schuuf aon de moel nie opgelet. Het urkest liep ‘n hoek um, ikke rechtdeur. Tege ’n lanteerenpaol. Het mondstuk sat achter ien mien keel. Was ik geliek feur goed uutgeblaose.” Hij kon nog lachen om zijn levensverhaal. 

“Schuuftrompettere duu ik nie mir, muir ik hou nog altied fan blaose. Feural fan opblaose. Um minse blij te maoke met ballonnekes fol te blaose met gas. Hang duir ‘n briefke aon met jouw speciaole bodschap en laot ‘m los. Dan wit je seker dat ie op weg git nuir de plek, die je ien gedachte het. As je duir héél lang nuir wil kieke, sou ik ‘m loslaote ien de huuskaomer.”