Te goeder trouw ….

Bij het uitlaten van onze Max was mij een wat oudere man opgevallen, die problemen had met de mededelingen op zijn telefoon. Ongeduldig klonk het venijnig: “Dà is nie so! Ik wit nergend wà fanaf.” 

Er moest een stevig probleem aan de orde zijn. Max had zijn thuis al geroken, maar toen die tevreden binnen was, voelde ik de behoefte om terug te lopen naar de man, die nergens van bleek te weten. Toen hij mij zag, schudde hij hopeloos zijn hoofd. “Dà ken hillemaol nie wà’k allemaol te lese krieg. Dà was mien dochter. Stuurt ‘n eppje fanuut Pole dà se ’n nije Eifoon mot hebbe. Die fan huir is d’r mee uutgescheje en se wil netureluk wel ketak houwe met tuus.” 

Dat begreep hij best van haar. “Se stuurde geliek huir nije nummer. Fraogt of ik effe 800 euro wil ofermaoke. Se houdt fan reise. Die het dà nie fan ’n frimde. Ik was oek soen faogebond. Fraoi land dà Pole muir tegeswuirdig kenneluk prijsig. Mot ik erst mè mien frouw oferlegge.” Net toen ik mijn beperkte digitale informatie wilde delen, stoomde de man verder. “Muir die IS al laoiend op mien. Kreeg naomeluk feurige week ’n meeltje fan de bank dà’k soe snel mogeluk ’n opestaonde rekening fan 430 euro mos betaole, anders hà’k de deurwuirder op de stoep.” Hij was zich rot geschrokken en had het gevraagde bedrag direct via zijn telebankier-app overgemaakt. Zijn vrouw had argwanend al zijn zakken doorzocht op bonnetjes van een juwelier of hotelovernachting. “Se denkt ech dà‘k frimd gaoi. Soe likkuk is se nou oek nie, heur. Al moch se froeger van huus uut nie ien de kachel kieke, want dan ging die uut, seeje se.” 

Ik adviseerde de man om zijn dochter op haar oude nummer te bellen. Hij keek mij verward aan, maar deed wat ik voorgesteld had. “Dà was ons Merieke. Se is gewon hier op huir werk en sit ien fergaodering. Snappie dà nou?” Toen ik wilde antwoorden, kreeg ik een melding op mijn telefoon. Mijn pakketje uit Sri Lanka was bij de douane aangekomen. Als ik 2,99 euro zou overmaken, werd het pakketje vandaag nog verzonden….