Koffietied

Toen ik de auto ging ophalen die voor een APK bij de garage was, wist ik dat ik ruim te vroeg was. De aangeboden lift naar Lent bleek die wachttijd waard. Het bood mij tijd om door het nieuwe Lent te lopen, dat ik alleen in doorrijdsnelheid had zien groeien. Voor de ‘Waalsprong’ woonde ik jarenlang op de Griftdijk Zuid in het voormalige dorp dat ‘grote stad’ is geworden. Permanent geluid van verkeer vulde nu de Lentse lucht.

“Nou, da’s lang geleje!, galmde een rauwe stem mij tegemoet. Toen ik de zwaaiende persoon naderde, herkende ik de vriendelijke man van vroeger. “Wà dû jij nou hier?” Zoals vaak schoot er geen naam bij mij naar boven. Ik vertelde dat ik mijn auto op kwam halen. “Je waoge?” Hij glimlachte schalks. “Mot ik ien ene denke aon juire geleje. He’k ooit ’n kop koffie ofer jou uutgesturt. Wit je dà nog?” Hij schoot in een lach toen hij zag dat die herinnering opgepoetst moest worden. “Jij kwam jullie auto ophaole bij ons ien de Benejestad. Bij Beun… de Haos. Ik sie je nog so staon achter de deur fan ’t ketoor. Met ’n kumke koffie.” Er ging bij mij geen lichtje branden. “Die deur fan mien ketoortje klemde. Wis ik nie dà jij duir achter stond.” Hij probeerde er serieus bij te kijken. “Hè’k die deur ’n optaotert gegefe. Schoot ie los en geliek alle koffie ofer je goeie klere. Doch ik dà jij d’r eentje fan Schonk was. Dà wuire me fechtersbaose. Moeielukke jeugd gehad, hè. Duir was altied mot ien de femielje, sins die ouwe liep met ene Aonitao met ‘r swuir gelaoie feurgefel.” Hij probeerde met gebaren het robuuste figuur uit te beelden. “Was wel ’n fraoi stuk, muir oek ’n aperte. Die kon fan d’r afbiete en nie allenig mè weurde. Die Schonke sette oferal hullie tande ien.” 

Ik luisterde tot het tijd was voor de garage. “As je de auto nou haolt, gao dan nie met ‘n kumpke koffie achter ‘n deur staon. Ik fuul aon dat dà fandaog nie ferstandig is.” Met een hoofd vol herinneringen liep ik naar de garage. Ik wist toen nog niet, dat hij kon voorspellen.