Afbeelding
Foto:
Krulletje van Leo van Stijn

Aon mekuir

Algemeen

Sommige mensen herken je aan een opvallend postuur of een bijzondere manier van lopen. Anderen vallen op door een stereotype handeling. Dat laatste kenmerk zag ik bij een stoere vijftiger, toen hij een winkel uitkwam en twee stappen buiten de deur met een elegante zwaai zijn wollen sjaal omsloeg. Dat moest Harrie zijn. 

Hij was in de koude tijden van het jaar vaak buiten de stad. Dan genoot hij van contacten met kennissen in het buitenland, die hem al jaren graag uitnodigden. Toen hij mij zag, gebaarde hij mij te wachten. 

”Herstikke leuk, da’k jou nou net hier sie. Ik bin pas ’n puir daoge terug. Hoe git ’t met je?” Hij nam mij op van top tot teen. “Seg muir niks, ik sie ’t aon je oge.... het git je goed!” Hij legde een elegante hand op mijn schouder. “So lang ien ’t ferre buteland gewist bij uirdige minse. Muir tege Sinterklaos wou ik nuir Nimwege terug. Die gesellige tied kenne se nergend soeas hier.” 

Hij bleek alle tijd te hebben en nodigde mij uit samen wat te gaan drinken. De frisse wind dreef ons naar het dichtstbijzijnde café. We bestelden koffie met iets lekkers. Hij trok zijn dikke jas uit en legde zijn das en handschoenen op tafel. “Koud, hè?!” Hij was duidelijk nog te kort terug in Nederland. “Froeger hà’k ’t hier oek altied koud. Mien moeder see, dà’k al blauw keek bij mien geboorte. Altied lope klaoge ofer kouwe hendjes. Kreeg ik eiges gebreide wantjes aon. Muir duir was ik d’r soe faok eentje fan kwiet, dà se die aon mekuir maokte met ’n lange draod. As se dan ’n bietje nat gewurde wuire, kriebelde die soe dà’k d’r fan ien de boks pienkelde. Ken je da nog?” 

We wisselden nog meer vrolijke en noodlottige handschoenherinneringen uit en gingen tevreden naar buiten. Onderweg naar huis bemerkte ik dat mijn handschoenen nog op het tafeltje in het café moesten liggen. Harrie had inmiddels een nieuw slachtoffer gevonden voor zijn comeback. “Ik hoop feur jou, dà je frouw d’r tuus geliek ‘n lient aon set, deur je mouwe haolt en aon ‘t ophanglusje fastmaokt.” Er kwamen verdrongen beklemmende gedachten naar boven. Ik kreeg het er gratis warm van.