Europa

Een zonnige dag mag bekroond worden met een ijsje van Vincenzo in het centrum van de stad. 

“Ik wit nie of jij duir last fan het, Stijn, muir mien kumt ’t de strot uut. As je dà muir wit!” drukte een jeugdige oudere dame mij met klem op het hart. “Surrie, dà’k jou duir lastig mee fal, muir jij bint de erste die te minste blieft staon um nuir mien te luustere.” De rood aangelopen ogen toonden een vochtige hopeloosheid. “Ik heb faok nuir jou sitte luustere; duu dà nou oek muir nuir mien.” Doorlopen was dus geen optie.

“De stad is wel aon ’t ferandere, muir d’r is gelukkig nog altied feul fan ’t ouwe. Duirdeur blief ik soefeul fan Nimwege houwe.” De felheid zakte wat af en het vuur in haar ogen vulde zich met bluswater. Uit haar bolstaand handtasje toverde ze als volleerd goochelaar een kanten zakdoekje en veegde met zorg een traan weg, die naar het puntje van haar spitse neus was gevlucht. ”Dà fan alles wegschuuft deur de nije tied, heurt bij ’t lefe.” Leven is per definitie veranderen. Toch bleek het voor haar een obstakel. “Wuirum mot de letste tied nou ien ene alles weg fan ’t Nimweegs? Hil Holland bakt d’r niks fan mè dà steenkole Engels oferal tussedeur.”

Haar verzorgde krullenpermanentje schudde weemoedig om haar hoofd. “Ik begriep ‘t nie. Is Nederlands nie goed mir? Mien kleinkiender kenne gin sente mir, gin stufers, of duppies. Kwertjes, oma?Kieke se mien ruir aon. Dus ofer soeiets as ’n weurdeboek hoef ik al hillemaol nie te beginne.” Ze vond het vreselijk dat de verscheidenheid aan het verdwijnen was. “Alles mot groterder en duir hà’k as kiend al last fan. Dà se je ‘t gewon deur de strot douwe. Sien we d’r eindeluk uut wie foetbalkampioen fan Nederland is, motte se ien de kaomer nog ’n partijtje biljarte wie ’t land mot gaon sture. Hè je dà nog nie deurgeslikt, krieg je de ferkiesinge feur Europao.” Ze was er overduidelijk klaar mee.

“Je sag ’t aon die blauwe fogel mè sien schouderbulte; hier lukte ‘t hum, muir laoter kwam hij d’r nie ins mee de luch ien.” Op dat moment rende al roepend een jongetje voorbij: “Mag ik een euro Papa?”