Ik lao mien nie lompe
AlgemeenBij het Valkhofmuseum op het Kelfkensbos werd ik aangesproken door een ploeterende dame van onschatbare leeftijd met een rollator.
”Wà ’n drukte, seg! Muir ’t is maondag en dan is netureluk oek mert. Hà ’k kenne wete. Ik had massel fandaog, dà ‘k fan ’n kennis ’n lift kon kriege nuir de stad. Ze keek bezorgd om zich heen. “Ken u mien meschien effe hellepe um hier tussendeur te komme?” vroeg ze heel vriendelijk. “Ik wou gin hille dag hier bliefe, heur. Muir ’t is ’n speciaole dag feur mien.” Ze wilde naar de Belvedère. “Duir bin ik getrouwd. Hà ’k noit motte duun. Se hadde mien wel gewuirschouwd, muir wà wil je: jong en eigenwies.” Ze stond weer even stil. “Muir dese daome is d’r nog en Bertus is d’r al juire nie mir.”
Er klonk een wrang gevoel van overwinning in haar stem. Ze wreef over haar pijnlijke benen. “Ik heb mien nie feur louw loene nuir hier hin geslipt. Nou bin ik d’r, nou wil ik oek duir nuir bofe. Ik lao mien nie lompe.” Ze straalde nog altijd uit, dat ze geen gemakkelijke persoonlijkheid was geweest, die zich beet liet nemen. Voor het museum wilde ze even wachten om de drukte van een afstandje te bekijken.
“Hè jij oek soe genote fan de Speule? Mir dan tweehonderd lande deje mee. Fan al dà kieke nuir de telefiesie kreeg ik de kriebels ien de bene. Nuir de Belfedère, wil ik nuir de Vijfringengas bij de Grote Mert. Mien eige Olympisch record haole.”
De dame in kwestie kende veel van de Benedenstad. “En dan die Tom Kroes die de Speule nuir Aomerika wil haole. Op sien motor. Wij hebben toch Wolter Kroes. Die ken saome met mien rollaotor de Speule oek nuir Nimwege haole. Hoefe we allenig muir die Vijfringe ien dà gasje de Olympische kleure te gefe.”
“Lup gesellig met mien mee. Krieg je onderweg wel ’n kumke koffie.” Ik bedankte voor de eer en wees op mijn geparkeerde auto.
Dat ze dat als een uitnodiging opvatte, had ik niet verwacht. Als er een Olympische medaille bestond voor ‘Er-Tussenuit-Sneaken’ bestond, had ik die nu gewonnen.
