Satfreter

Toen er grote gele omleidingsborden geplaatst werden vlak bij ons huis, vreesden wij overlast van het openbreken van een straat. De aangegeven tijdsduur bleek gelukkig maar voor twee dagen. 

“Duir hebbe wij gin hinder fan en onse hundjes oek nie!”, stelde een resolute vrouw vast vanaf een bankje in het aangrenzende park. “Kum d’r effe bij sitte. Of hè je haost?” Ze verwachtte geen antwoord en wees op Max. “Die ken oek wel effe wà rust gebruke. Sien tong hangt op sien fuutjes.” Het was nog vroeg, maar de thermometer toonde al 27 graden. 

“Hè jij wà lekkers bij je?” Ze wees op een papieren tasje met opdruk van een bekende banketbakker. “Ik bin fandaog juirig. De femielje is giestere gewist. Konde se fandaog nuir ’t strand um nog bruner te bakke.” 

Ik besloot haar te trakteren en opende de zak met roomboterkrakelingen. De eerste sloeg ze niet af. De volgende vier ook niet. “Goeiekoop grei dà freet ik nie. Folleges mien moeder was ik altied al ’n satfreter.” De vrouw van amper vijftig moest ooit heel knap geweest zijn. Ze had vrolijke ogen en een fraaie kop met haar, die nu nekloos op haar rijke ballonvormen rustte. 

Belangstellend informeerde ik of ze verwend was met haar verjaardag. “Sekers wel! Ik bin d’r effe uutgelope, want se sien nou bij mien de keuke aon ’t schoonmaoke.” Ze keek er benauwd bij. “De man fan mien sus Anjao het gister mien de heule keuke gewit.” Hij had de bekende gouden handen om klussen aan te pakken. “Hij wou d’r gin geld feur. Ik kreeg ‘t feur mien ferjuirdag.” 

Ze pakte weer een krakeling. “Hà ’k as dank ’n kerseflaoi gehaold feur bij de koffie. Duir stond ik net mee ien mien hande, springt mien hond onferwach tegen mien swaoger op. Die ging haos onderuut en ien een swaoi sloeg hij de flaoi deur de fris wit-geschilderde keuke.” Ze vertelde het kalm en gaf me de tijd om de ravage voor te stellen. “Je ken nou nie allenig fan de grond ete …” 

Ze stelde voor om de rest van de krakelingen uit te delen aan de werklieden die de straat aan het openbreken waren.