Een gesellig plekske

De Vierdaagse-sfeer is weer aanwezig en heeft de stedelijke rust verjaagd. We zijn klaar voor een geweldig feest. De Romeinen gaven ooit de aanzet om naar Nijmegen te lopen. Dat gevoel hier ontvangen te worden als dappere loper, blijft voor duizenden een feest. 

Gisteren was de hele buurt weer overladen met geparkeerde auto’s. Bij het uitlaten van onze hond kreeg ik onverwacht een stevige klap op mijn schouder. Max blafte luid. “Surrie, surrie”, volgde meteen. ”Hè’k je loate srikke?” Dat had hij, want ook Max had geen gevaar geroken. Het goedbedoelde gebaar was van Harrie, een oude, vage bekende van langgeleden. Hij hoorde niet tot mijn vriendenkring, al had hij dat vaak zelfs opvallend geprobeerd. Dat was nooit helemaal gelukt. 

”Ik sag je lope met de hond en ik doch … Jao, wà doch ik eigeluk?... Gewoon effe fraoge hoe ’t met je git.” Hij verontschuldigde zich voor zijn spontane schouderklopje en vertelde dat hij pas sinds kort hier in de buurt woonde. “Op een gesellig plekske ien de ouwe stad. Dichbij alle goeie ouwe dinger fan Nimwege. We wone wel dich op mekuir, muir duir hè’k juust feur gekose, want dan is d’r altied wà te belefe um je hin. Ik most nou eigeluk nog weg met de auto. Muir die hebbe se klem geset feur mien deur. Dà krieg je d’r hier nou wel feur nop bij. Of je wil of nie.“ Hij verwachtte geen antwoord en vertelde opgewekt door. “So maok je hier alle daoge wà mee. Ikke wel tenminste.” 

In de wijk waar hij jaren had gewoond heerste eindeloze rust en regelmaat. “Ik kon daoge uit ‘t raom staon kieke sonder wà aperts te sien. Duirum wou ik duir weg. Het wel effe geduurd, feur ik ‘n plekske fond, wuir Nimwege echt leefde: Heurbuir en sichbuir oek. Wuir je nog ‘s wà meemaokt op straot. Duir ken ik je fraoie ferhaole fan ken fertelle.” Max wilde daar blijkbaar niet op wachten en trok stevig aan de riem. “Hij het d’r nou gin sin ien, sie ik. Hij wil wir ferder en jou kom ik fast binnekurt wir tege.” Hij zag dat Max blij was met zijn keuze. Ik ook.