Fan heure segge…

Met in mijn hoofd de wereldpositie van onze Broers Van Lymborch liep ik van de stad naar huis. Bij het Valkhofpark zag ik voor mij een man zoekend om zich heen kijken. Hij haalde een blikje uit zijn jaszak. Hij zocht kennelijk een prullenbak, want hij stopte daarbij en gooide met een strakke boog het blikje er feilloos in. Hij keek me wat wazig aan met de oogopslag van een trieste schildpad en ontdekte mij in zijn troebele wereld. 

“Toerist?”, hoorde ik. Hij merkte mijn ontkenning niet op en kwam dichterbij. “You speak English, Français, Deutsch?”, probeerde hij. ”Nimweegs”, stelde ik hem gerust. “Hoef ik mien oek nie uut te slofe.” Opgelucht trok hij me mee naar een bankje. “Hè je effe?” Ik had geen haast en was nieuwsgierig naar zijn verhaal. Zijn vreemde uniformjasje trok mijn bijzondere aandacht. “Di is mien werkpak. Dà trekt minse aon. Lup ik nuir toeriste toe en kiek ik of se gin rotsooi maoke. Feur ’n puir cente leg ik hullie dan ’t perk uut. Hillemaol historisch en graotis feur ’n fooi tege de durst.” Hij had alle tijd. Pech gehad bij het kiezen van een vrouw. Altijd de verkeerde, altijd de verliezer. “Bin ik gaon fuire. Niks gewurde; ik most faste grond onder foete. Hier. Wil u wà wete ofer di perk?’ Hij wachtte geen antwoord af. “U ken Kuirel de Grote wel, hè? Die het duir ien dà kleine kapelleke gewoond. Die was geleufig en met weinig te freje as keiser. Anders had ie de hele stad wel opgekoch. Kon ie so deur de kerkraome schiete. Ofer dà hek dat d’r umhin steet. Hè je al gelese, da se duir Claudius oferhin gekieperd hebbe, toen de Romeine aonkwaome met legerschuire. Die wuire duir geknipt feur.”

Zijn blik ging naar de Betuwe. “Duir was ‘n brug te fer. Kun je sien aon die bunkers. Duir wonde erst ouwe Batafiere. Gin ferrekiekers muir pottekiekers.” In zijn hand zag hij een onzichtbare bierpul. Hij keek erin. “Ik bin soen durstige Batafier. En net fandaog tref jij hum hier. Je ken hum so nie laote gaon. Dus bied je hum totaol spontaon soen schumend offerdrankje aon.”