Stilte na de storm

Na een bruisende Vierdaagse, die dit jaar weer feestelijk geslaagd genoemd mag worden, valt de rust van de zomer altijd weer op. De stad is weer voor de Nimwegenuire. 

Toen ik van een ommetje met onze hond bijna thuis was, gebaarde een lange man mij om naar hem toe te komen. Hij keek naar de groene vlakte van de Ooij beneden hem. “As de herrie d’r uut is, gaoi ik oferal wir effe staon luustere ien en um de stad. Fuul ik of ik ’t ouwe hert fan onse Kuirelstad oek di juir wir ’t grote feest het oferleefd.” Dat bekeek hij dan vanaf verschillende plekjes waar Nijmegen prachtig uitzicht biedt op onze groene omgeving. “Nou mot je nie denke dà’k swuir baol fan de massa minse en de herrie. Dà heurt d’r bij as je fan daoge lope ‘n feestje wil maoke. En je wit eiges, dà se al eeuwelang fan heinde en ferre hierhin wouwe komme. Dan ken je segge, dà we best trots magge sien dà se ons hier nog stits met dusende wir op komme suke. Sien we wir effe wereldnieuws. En nie deur rotsooi of oorlog. Nee, allenig al deur mè soefeul minse uut ‘n hele hoop lande achter mekuir aon de eigeste weg te bliefe lope.” 

Hij nam de tijd om die positieve gedachte bij mij binnen te laten komen. Bij zichzelf schoot hem te binnen, dat hij onderweg was om boodschappen te halen, waar zijn vrouw op stond te wachten. Hij keek op zijn horloge en schrok. “Moeders steet nou tege de muur te boenke. Ik had geseid dà’k so trug was. Ik mos allenig wà feur ’t ete gaon haole. Sij was al aon ’t koke begonne. Hà’k natureluk ’n andere straot kenne neme. Dà’s gemekkeluk praote achteraf. Nou kent se jou oek en jouw Nimweegs kwertierke.” Ik voelde mij daar niet verantwoordelijk voor.

“Sulle we follegend juir saome lope? En dan op de Via Galdiolao ferkleed as Romeine. Bin ik wel Trajaonus en mag jij Kuirel de Grote sien.” Mijn geringe lengte heeft mij altijd al achtervolgd. Ik zei hem dat ik blaargevoelig was. “Jao, heur. Fast nie op je foete muir op je tong.”